Annie Gentils Gallery

STEFAAN DHEEDENE - VERY VERY HUSH HUSH

NL.

Stefaan Dheedene werkte aan een nieuwe installatie die alle tentoonstellingsruimtes van de galerie in beslag neemt.

 

Deze installatie begon in eerste instantie als een geluidswerk, bestaande uit fragmenten van een BBC-radioprogramma ‘Business English’ over crisisbeheersing. 

De fragmenten zijn gemonteerd tot een hoorspel waarin we getuige zijn van een vergadering van bedrijfsmedewerkers die een crisis bespreken. De personages in dit hoorspel proberen controle te krijgen over deze crisis. Ze bespreken hoe ze een staking kunnen voorkomen, de bedrijfsvoering weer op gang kunnen brengen en hoe ze moeten omgaan met mogelijke negatieve berichtgeving in de media. Ze spreken in pakkende zinnen met een effectief woordgebruik zonder echte communicatie of interactie. Het gesprek leidt niet tot een einde of een oplossing maar activeert het bedenken van overtuigende slogans.

Deze installatie mondt uit in een voorstel waarbij de kunstenaar met paradoxale, biografische en anekdotische voetnoten, slimme woordspelingen en verbale marteltuigen de aandacht verschuift naar een meer concrete 'ontologie' van tastbare objecten en instrumenten.

 

ENG.

Stefaan Dheedene worked on a new installation that occupies all of the gallery's exhibition spaces.

 

This installation started initially as a soundwork. It is composed of extracts from a BBC radioshow 'Business english on the subject of crisis handling. The extracts are re-edited into a radio play in which we hear a meeting of corporate associates discussing a crisis at hand. The subjects in this radio play are trying to take control over this crisis. They discuss how to avoid a labor strike, restore the pace of operations and how to deal with potential bad press coverage. They talk in catchy phrases and use effective language but there is no real communication or interaction between the subjects. The conversation doesn't lead to an end or a solution but activates the construction of persuasive slogans.

This installation culminates in a proposal in which the artist, using paradoxical, biographical and anecdotal footnotes, clever puns and verbal torture, shifts the focus to a more concrete “ontology” of tangible objects and instruments.